Strike paralyzes leading cigarette firm

Production at the leading cigarette firm in the country is paralyzed as a strike started last night. Several weeks of mediation called by the Department of Labor and Employment failed to produce a settlement as the management of Philip Morris Fortune Tobacco Corp. (PMFTC) refused the demand of the union for the reinstatement of retrenched workers. Workers at the giant Marikina factory walked off the job around 6:00 pm last night, marched around the factory and started building a picketline.

“If the company wants to resume operations then management must reinstate the workers terminated due to the sudden closure of the Vigan redrying plant and the mass layoff at the Marikina factory,” stated Rey Almendras, union president of the Philip Morris Fortune Tobacco Labor Union (PMFTCLU-NAFLU).

The labor dispute at the leading cigarette manufacturer is part of a rising wave of workers unrest. Scores of notices of strike have been filed and strikes are erupting in various companies.

“The Constitution mandates that workers receive their fair share of the fruits of production. But at PMFTC, retrenchment was the company’s reward for increased labor productivity and workers meeting key performance indicators,” argued Almendras.

Last month the Lucio Tan Group announced a P3.63 billion total income for the first quarter of this year. Some P2.35B or 65% of the total income of the Lucio Tan Group came from its tobacco business.

PMFTCLU is alleging unfair labor practice over the closure and retrenchment. The union slammed the bad faith and deceit attending the so-called right-sizing plan of management. The group believes that union busting is the real agenda as the non-union sister factory in Sto. Tomas, Batangas just regularized 100 contractual employees. In contrast, the Marikina and Vigan plants are both unionized factories. Moreover, the Vigan plant is now being operated by a new entity but with contractual workers.

“Management has been absolutely opaque behind the misnamed right-sizing plan. When management first discussed the plan before the union, they withheld the names of workers affected, they did not disclose how the termination process will proceed and finally they did not give any solid basis for the closure and redundancy. And then just hours after the meeting with the union, management unveiled its surprise gift to unsuspecting workers who were cajoled into signing separation without the presence of union officers who barred from entering the factory,” Almendras elaborated. ###

Photos of the strike can be accessed at PMFTCLU’s Facebook page: https://www.facebook.com/zpipsamonte/

29 September 2018

Cigarette workers protest at DOLE today as strike nears

Workers of Philip Morris-Fortune Tobacco Corp. (PMFTC) picketed today the Intramuros office of the Department of Labor and Employment while mediation was ongoing between management and the union. Members of the Philip Morris-Fortune Tobacco Corp. Labor Union (PMFTCLU-NAFLU) and their supporters carried placards that said “Job security not redundancy” and “Welga sagot sa tanggalan.”

The union is set to hold a strike vote in a few days. A strike can then be held seven days after a majority of union members vote yes. Yesterday the union held a general assembly in preparation for the strike vote.

The labor dispute at the leading cigarette manufacturer is part of a rising wave of workers unrest. Scores of notices of strike have been filed and strikes are erupting in various companies. This morning, employees of the big Japanese pharmaceutical firm Takeda Healthcare Philippines in Rockwell, Makati went on strike over a deadlock in collective bargaining negotiations.

The leading cigarette manufacturer shut down its Vigan, Ilocos Sur redrying plant affecting 90 workers and also laid off 220 workers (a third of the 600 workforce) at its Marikina factory early this month. In response the union filed notice of strike last August 9 and immediately started protests.

“The Constitution mandates that workers receive their fair share of the fruits of production. But at PMFTC, retrenchment was the company’s reward for increased labor productivity and workers meeting key performance indicators. What kind of system is this?,” argued Rene Magtubo, chair of Partido Manggagawa and former president of the Marikina union.

This month the Lucio Tan Group announced a P3.63 billion total income for the first quarter of this year. Some P2.35B or 65% of the total income of the Lucio Tan Group came from its tobacco business.

The PMFTCLU is alleging unfair labor practice over the closure and retrenchment. The union slammed the bad faith and deceit attending the so-called right-sizing plan of management. The group believes that union busting is the real agenda as the non-union sister factory in Sto. Tomas, Batangas just regularized 100 contractual employees. In contrast, the Marikina and Vigan plants are both unionized factories.

“Management told the union that the Vigan plant will be closed and sold to another entity. No other details were given. This raises the suspicion that this is another outsourcing program similar to the contractualization scheme at Philippine Airlines,” declared Gerry Rivera, president of the Philippine Airlines Employees Association (PALEA-TUCP) and head of the newly formed Kapatiran ng mga Unyon at Samahang Manggagawa. Both PALEA and PMFTCLU are members of the Kapatiran.

He declared that “We express support for the fight of PMFTCLU for job security and against union busting. Ang laban ng isa ay laban ng lahat.”

“PMFTC management has been absolutely opaque behind the misnamed right-sizing plan. When management first discussed the plan before the union, they withheld the names of workers affected, they did not disclose how the termination process will proceed and finally they did not give any solid basis for the closure and redundancy. And then just hours after the meeting with the union, management unveiled its surprise gift to unsuspecting workers who were cajoled into signing separation without the presence of union officers who barred from entering the factory,” Magtubo elaborated.

Photos of the protests can be accessed at PMFTCLU’s Facebook page: https://www.facebook.com/zpipsamonte/

28 August 2018

Workers protest as DOLE mediates dispute at leading cigarette firm

Workers of Philip Morris-Fortune Tobacco Corp. (PMFTC) picketed this afternoon the Intramuros office of the National Conciliation and Mediation Board while mediation was ongoing between management and the union. Members of the Philip Morris-Fortune Tobacco Corp. Labor Union (PMFTCLU-NAFLU) and their supporters carried placards that said “Job security not redundancy” and “Welga sagot sa tanggalan.”

The leading cigarette manufacturer shut down its Vigan, Ilocos Sur redrying plant affecting 90 workers and also laid off 220 workers (a third of the 600 workforce) at Marikina factory last week. In response the union filed notice of strike last Thursday and started protests.

“The Constitution mandates that workers receive their fair share of the fruits of production. But at Philip Morris-Fortune Tobacco, retrenchment was the company’s reward for increased labor productivity and workers meeting key performance indicators. What kind of system is this?,” argued Rene Magtubo, chair of Partido Manggagawa and former president of the Marikina union.

Yesterday the Lucio Tan Group announced a P3.63 billion total income for the first quarter of this year. Some P2.35B or 65% of the total income of the Lucio Tan Group came from its tobacco business.

The PMFTCLU is alleging unfair labor practice over the closure and retrenchment. The union slammed the bad faith and deceit attending the so-called right-sizing plan of management. The group believes that union busting is the real agenda as the non-union sister factory in Sto. Tomas, Batangas just regularized 100 contractual employees. In contrast, the Marikina and Vigan plants are both unionized factories.

“Management told the union that the Vigan plant will be closed and sold to another entity. No other details were given. This raises the suspicion that this is another outsourcing program similar to the contractualization scheme at Philippine Airlines,” declared Gerry Rivera, president of the Philippine Airlines Employees Association (PALEA-TUCP) and head of the newly formed Kapatiran ng mga Unyon at Samahang Manggagawa. Both PALEA and PMFTCLU are members of the Kapatiran.

He declared that “We express support for the fight of PMFTCLU for job security and against union busting. Ang laban ng isa ay laban ng lahat.”

“PMFTC management has been absolutely opaque behind the misnamed right-sizing plan. When management first discussed the plan before the union last week, they withheld the names of workers affected, they did not disclose how the termination process will proceed and finally they did not give any solid basis for the closure and redundancy. And then just hours after the meeting with the union, management unveiled its surprise gift to unsuspecting workers who were cajoled into signing separation without the presence of union officers who barred from entering the factory,” Magtubo elaborated.

Photos of the protests can be accessed at PMFTCLU’s Facebook page: https://www.facebook.com/zpipsamonte/

August 15, 2018

Leading cigarette firm threatened by strike over mass layoff

The workers of Philip Morris-Fortune Tobacco Corp. (PMFTC), the leading cigarette manufacturer in the country, are preparing to strike in response to the mass layoff in its Marikina factory and the shutdown of its Vigan plant. The Philip Morris-Fortune Tobacco Corp. Labor Union (PMFTCLU-NAFLU) today filed a notice of strike over the termination of a third of the workforce of the Parang, Marikina factory and the closure of the Vigan, Ilocos Sur tobacco redrying plant.

“PMFTC is highly profitable and workers have met the key performance indicators so why are 90 union members in Vigan and another 220 in Marikina being retrenched? After being productive and efficient, workers are now being made to sacrifice? What kind of system is this?,” argued Rene Magtubo, chair of Partido Manggagawa and former president of the Marikina union.

Both the Vigan and Marikina plants were closed since yesterday and no employees were allowed to work. The union held an emergency mass meeting yesterday that was attended by a majority of the work force. A protest at the Marikina factory gate was launched after the assembly. Today, a morning and afternoon picket-protest was again held.

The PMFTCLU is alleging unfair labor practice over the closure and retrenchment. The union slammed the bad faith and deceit attending the so-called right-sizing plan of management. The group believes that union busting is the real agenda as the non-union sister factory in Sto. Tomas, Batangas just regularized 100 contractual employees. In contrast, the Marikina and Vigan plants are both unionized factories.

“We express support for the fight of PMFTCLU for job security and against union busting. Ang laban ng isa ay laban ng lahat,” declared Gerry Rivera, president of the Philippine Airlines Employees Association (PALEA-TUCP) and head of the newly formed Kapatiran ng mga Unyon at Samahang Manggagawa. Both PALEA and PMFTCLU are members of the Kapatiran.

“Management told the union that the Vigan plant will be closed and sold to another entity. No other details were given. This raises the suspicion that this is another outsourcing program similar to the contractualization scheme at Philippine Airlines,” Rivera insisted.

“PMFTC management has been absolutely opaque behind the misnamed right-sizing plan. When management first discussed the plan before the union two days ago, they withheld the names of workers affected, they did not disclose how the termination process will proceed and finally they did not give any solid basis for the closure and redundancy. And then just hours after the meeting with the union, management unveiled its surprise gift to unsuspecting workers who were cajoled into signing separation without the presence of union officers who barred from entering the factory,” Magtubo elaborated.

Photos of the mass meeting and protests today and yesterday can be accessed at PMFTCLU’s Facebook page: https://www.facebook.com/zpipsamonte/

9 August 2018

PM asks candidates for their agenda on BPO workers

Leadamorphosis workers picketing their cal center in 2014

The labor partylist Partido Manggagawa (PM) today asked presidentiables to spell out an agenda for BPO workers in the context of the sudden closure of a call center in Metro Cebu. PM and the group Inter-Call Center Association of Workers (ICCAW) disclosed that it has come across five call centers with more than a thousand workers in total that illegally shutdown in the last four years, including the latest, Eziconnect Philippines.

“It is not all sunshine in the BPO industry. There is a dark side to the call center sector. The government must use its ‘Force’ to ensure protection for workers in the BPO industry,” insisted Wilson Fortaleza, PM spokesperson.

He added that “Is there a presidentiable brave enough to be a jedi to safeguard peace and justice for call center workers?”

PM is advocating strict government regulation of the BPO industry to weed out fly by night companies that are not financially equipped to run the business and does not respect labor rights. The partylist group is also calling for industry-wide standards for wages, benefits and entitlements that must be well above the minimum mandated by law and commensurate to the profitable dollar-earning nature of the call center industry.

ICCAW meanwhile aims to be a voice and advocate for call center and BPO workers so that the almost a million  employees in the industry who are entirely unorganized can enjoy protection.

Earlier, PM called for government to require BPO’s to put up a bond for workers claims in case of sudden or illegal closure. The partylist group is demanding that call centers set up a bond equivalent to two months wages of all employees they intend to hire to defray unpaid salaries, benefits and separation pay.

Gerard Escubido, one of the Eziconnect workers, revealed that the company shutdown last December 21 without due notice, leaving its 30 employees with unpaid wages, 13^th month pay and separation benefits. Its owner, Australian rugby player and Fox Sports commentator, Rodney Kafer, has not communicated with its workers about the company’s obligations.

Fortaleza disclosed that some 120 workers of another call center, Leadamorphosis, that illegally shutdown a week after New Year’s day of 2014 in Metro Cebu, won a Php 36 million award from the National Labor Relations Commission but has yet to receive a centavo as its owner is in the USA.

“Eziconnect must not become another Leadamorhosis. Thus we reiterate, who among the presidentiables has a platform to cater to the rights and welfare of BPO employees?,” Fortaleza exclaimed.

December 28, 2015

Message to the Solidarity of Labor Movement Against APEC (SLAM-APEC) 1996

Filemon "Ka Popoy" Lagman

1996

Bago pa ako dinukot ng militar noong Nobyembre 12, sinabi na sa akin na assignment ko na talakayin ang balangkas ng globalisasyon para sa ating Kumperensya.

Hindi ko naman agad naharap ang paghahanda sa dami ng trabaho. Bagamat may mga senyales na malapit nang mahibang, di ko rin inakala na tuluyang maghuhuramentado si Ramos at ako'y ipakukulong.

Kaya't humihingi ako ng paumanhin sa anumang kakulangan ng mensahe kong ito na minamadali kong tapusin. Dahil habang sinusulat ko ito dito sa Kampo Aguinaldo, medyo ako'y nanghihina na rin dahil sa 10 araw na hunger strike at ang laman ng aking katawan ay puros na lang usok ng sigarilyo.

Mga kasama, pwede nating pasukin ang paksa ng globalisasyon mula sa dalawang entrada. Una'y sa usapin ng "intensyon", at ikalawa, sa usapin ng "epekto".

Ang tinutukoy ko sa una ay sino ba ang may pakulo ng globalisasyon at ano ang kanilang totoong intensyon.

Gusto kong magsimulang tastasin ang globalisasyon mula sa entradang ito dahil ito ang natural na dapat nating pagsimulan, dito pinakamadaling mabistahan ang klase ng mundo na gustong gawin ng APEC. Kapag maliwanag sa atin kung kaninong kagagawan ito at ano ang totoong intensyon, sa minimum, ay dapat magduda na tayo.

Sinasabi kong "magduda" na tayo, pero hindi ibig sabihin ay lumundag na agad sa "kongklusyon". Mali rin naman na gumagawa tayo ng "kongklusyon" batay lamang sa mga intensyon, batay lamang sa mga pagdududa.

Kaya't kailangang pasukin natin ang usapin ng "epekto" at dito natin buuin ang matitibay na kongklusyon. Dito natin ibatay, mga kasama, ang pinakamatinding kondemnasyon at pinakamaliwanag na pagtatakwil sa balangkas, nilalaman at nilalayon ng APEC at globalisasyon.

GLOBALISASYON: PARA KANINO?

Magsimula tayo sa tanong na: Sino ba ang pasimuno ng APEC?

Sabi ng gubyerno, inisyatiba raw ito ng Australia, pero umandar nang husto nang i-host ni Clinton ang unang Leaders Summit ng APEC sa Seattle noong 1993 kung saan nabuo ang "vision" ng APEC na isang "Asia Pacific economic community".

Kapirasong pisngi lang ng katotohanan ang ipinasisilip ng ganitong sagot. At hanggang dito na lang ang paliwanag ng gubyerno, halatang-halata na mayroong mas malalim na katotohanang itinatago.

Mismo ang midya ay ayaw man lang kalkalin ang buong katotohanan kung sino talaga ang pasimuno ng APEC, sino talaga ang pwersang nagtutulak sa mga organisasyong gaya ng APEC.

Parang gustong palabasing basta dinapuan na lang at tinubuan ng puso ng mga lider ng mga bansang myembro ng APEC ng mga busilak na intensyon na mag-akbayan ang mga bansa sa diwa ng internasyunal na kooperasyon at pangkalahatang kagalingan ng mamamayan sa Asia-Pacific.

Mas interasado ang midya sa mabentang mga balita kaya't nahuhulog sila sa sensasyonalismo, at hindi kung ano ang mg isyu na dapat malaman ng tao. At simple rin ang paliwanag kung bakit sila ganito. Ang nagpapagalaw rin sa midya, sa ultimong pagsusuri, ay hindi ang interes ng serbisyong publiko kundi ng batas ng negosyo, ang batas ng kapitalismo, ang batas ng kompetisyon at komersyalismo.

Kaya't mga kasama, matuto tayong huwag basta magpapaniwala sa mga deklarasyon ng intensyon dahil ang daang papuntang impyerno ay hinahawan ng magagandang intensyon, at kung makakain lang ng langgam, nalaman na sana ang buong mundo dahil ito'y nababalot ng matatamis na salita na gumagago sa ating mga manggagawa.

Sa tanong na sino ang pasimuno ng APEC, sagutin natin ito batay sa maliwanag na layunin ng APEC. At ito'y walang iba kundi ang "globalisasyon".

Kaya't sa tanong na sino ang pasimuno ng APEC, ang mas eksaktong tanong ay sino ang pasimuno ng "globalisasyon" na siyang dahilan ng pag-iral at pagkakabuo ng APEC. At sa tanong na ito, ang sagot ay hindi si ______ ng Australia at ni hindi rin si Clinton ng Amerika.

Bago pa nabuo ang APEC, ay nagsisimula na ang globalisasyon, mayruon nang mga makapangyarihang mga pwersang nagtutulak ng mga patakaran ng liberalisasyon, deregulasyon at privatization. Sila ang tunay na pasimuno ng APEC. Sila ang may gawa ng vision, goals, adyenda at plans ng APEC. Sila ang tunay na may interes sa APEC.

Sino sila? Sila ay ang tinatawag na mga TNCs o transnational corporations sa buong daigdig na umaabot sa bilang na 40,000 at kumukontrol sa 2/3 ng pandaigdigang ekonomiya, ng pandaigdigang kalakalan at pamumuhunan.

Bago pa nabuo ang APEC, bukambibig na nila ang salitang "globalisasyon" dahil ipinatutupad na nila ito sa pandaigdigang saklaw. Kinakatawan ng "globalisasyong" ito ang bagong istratehiya ng TNCs -- ang internasyunalisasyon ng kanilang proseso ng produksyon na tumatawid sa hangganan ng mga bansa at tinatampukan ng contractualization ng iba't ibang bahagi ng kanilang produksyon na nakabudbod sa iba't ibang bansa.

Ang mismong ILO-Asia Pacific Regional Office ay nagsabing ang pang-ekonomyang globalisasyon ay pangunahing resulta ng bagong istratehiya ng mga TNCs at ang ubod ng globalisasyong ito ay ng istratehiyang ito ng mga TNCs. Ang ating tanong: Bakit hindi aminin ng gubyerno ang katotohanang ito, bakit itinatago ng gubyerno ang katotohanang ito?

Sa puntong ito'y mahalagang liwanagin. Ang "globalisasyong" ito, ang bagong istratehiyang ito ng mga TNCs ay hindi simpleng kathang-isip na nadiskubre ng pandaigdigang sistema ng kapitalismo, resulta ng kasalukuyang kalagayan at pag-unlad ng pandaigdigang sistemang ito.

Mahalagang idiin ang puntong ito para basagin ang parating paratang sa atin, na eto na naman tayo sa ating "conspiracy theory", na isa na namang simpleng "pakana ng imperyalismo" ang APEC laban sa buong mundo.

Minsan ay di rin masisisi ang mga nagbibintang ng ganito dahil totoo namang may isang grupo sa ating hanay na masahol pa sa isang "kulto" sa bundok ng Banahaw na ang tingin lagi sa mga pangyayari sa mundo ay isang "pakana" at walang nang ginawa kundi dasalin ang kanilang rosaryo ng mga islogan na pinaglumaan na ng panahon. At dahil nga isang "kulto", ang paniwala nila'y sila lang ang dalisay, sila lang ang laging tama, at ang iba'y peke at mali. Isa sa mga panatikong obispo ng kultong ito ay kababayan ko sa Albay na mukhang sa tagal sa kabundukan ay nahawa na sa kukute ng isang baboyramo sa kagubatan.

Pasensya na mga kasama kung hindi ko mapigil na hindi sikwatin ang grupong ito dahil kung tutuusin, sila ang pinakamabisang propagandista ni Ramos laban sa rebolusyonaryong kilusan at laban sa kilusang manggagawa. Ang grupong ito ang nagbibigay ng masamang imahe sa mga militanteng organisasyon at mukhang ang sumpa sa sarili ay idadamay ang lahat sa kanilang pagkawasak na kanila ring kagagawan.

Bumalik tayo sa ating paksa. Gusto kong idiin na mali na tanawin na ang globalisasyon ay isang simpleng "panibagong pakana ng imperyalismo" kundi ito'y isang panibagong istratehiya ng kapitalismo na nagmula sa realidad ng kasalukuyang pag-unlad ng ganitong pandaigdigang sistema.

May dalawang aspeto ang realidad na ito. Una, ang realidad ng pandaigdigang krisis ng kapitalismo na nagsimula pa noong 1974 at nagpapatuloy hanggang ngayon sa mga industriyalisadong bansa, at siyang sinisikap na alpasan sa pamamagitan ng globalisasyon. Ikalawa, ang malaking pagsulong sa larangan ng teknolohiya bunga ng mga pagsulong sa microelectronics, computer science, telecommunication at biotechnology. Ang mga pagsulong na ito sa teknolohiya ang nagbigay daan para sa mga TNCs na magawa nito ngayon ang internasyunalisasyon, hindi na lang ng kanilang operasyon, kundi ng mismong proseso ng produksyon na siyang tunay na kahulugan ng globalisasyon at siyang tunay na tinutugunan ng globalisasyon.

Bakit mahalagang maintindihan ang dalawang puntong ito? Sapagkat ipinaliliwanag nito ang penomenon ng globalisasyon, hindi sa balangkas ng isang "imperyalistang pakana" kundi mula sa realidad ng obhetibong sitwasyon ng pandaigdigang sistema ng kapitalismo.

Mga kasama, bumalik tayo ngayon sa usapin ng "intensyon". Saan natin ngayon ilulugar o kakalkalin ang ipinagmamalaki ni Ramos na "diwa ng internasyunal na kooperasyon" na nagbibigkis sa APEC at siyang magsusulong diumano sa Pilipinas at sa mga bansa ng Asia Pacific sa landas ng progreso at prosperidad pagpasok ng darating na bagong siglo?

Kung mga TNCs ang promotor ng globalisasyon at ang mga patakaran nito ng liberalisasyon, deregulation at privatization, kung ang may gawa ng vision, goals, agenda at plans ng APEC ay ang mga representante ng malalaking negosyante sa Asia Pacific -- paanong mangyayaring ang kanilang intensyon ay "progreso at prosperidad" para sa mamamayan, paanong mangyayaring ang kanilang inspirasyon ay ang diwa ng "internasyunal cooperation"?

Mga kasama!

Hindi ba't ang mga kapitalistang ito, ang mga negosyanteng ito ang dahilan ng ating paghihikahos at pakabusabos dahil sa kanilang kasakiman sa tubo, dahil kinakamkam at sinasarili nila ang yaman na mula sa ating pawis at pagod?

At ngayon, sasabihin ng punyetang gubyernong ito, na ang mga kapitalistang ito -- sila na nagpapahirap sa atin, sila na nang-aapi sa atin, sila na kung tratuhin tayo ay basura at alipin, sila na walang ginawa kundi magpasarap sa ating pinagpaguran, sila na nabubuhay sa kasaganahan habang ang ating pamilya ay naghihikahos, sila na walang pakialam kung magdildil tayo ng asin sa karampot nating suweldo, sila na walang pakialam kung tayo'y magugutom kapag pinatalsik nila sa trabaho, sila na kung durugin ang ating mga unyon ay parang dumudurog lamang ng mga upis, sila na hindi man lang makonsensya na mas masarap pa ang kinakain ng kanilang mga aso kaysa kinakain ng kanilang mga manggagawa, sila na natutulog nang mahimbing kahit alam nilang nagugutom ang ating mga pamilya at di mapag-aral ang mga anak pero kapag lumiliit ang kanilang tubo at nalulugi ang kanilang kompanya ay binabangungot -- ang mga tao bang ito, mga kasama, ang kapitalista bang ito, mga kasama, ang magliligtas sa atin sa impyerno ng karukhaan at magdadala sa atin sa paraiso ng kasaganahan!! Mga kasama, niloloko at ginagago tayo ng baliw at inutil nating gubyerno!

Gusto bang palabasin ng gubyerno na ang kaluluwa ng mga kapitalistang ito ay bilang sinaniban ngayon ng diwa ng internasyunal na kooperasyon, at sila ngayon ay magtutulungan para sa kaunlaran at kasaganahan ng mamamayan? Mga kasama! Kailan nangyari ang milagrong ito, anong petsa, anong araw? Kailan bumuka ang langit at naghulog ng kabutihang loob na sinambot ng lahat ng puso at budhi ng uring kapitalista? Mga kasama, kung ito'y totoo, malamang, ang buong APEC ay myembro na rin ngayon ng El Shaddai ni Brother Mike!

Eh mismo nga ang mga kapitalistang Pilipino ay nagpapatayan sa kompetisyon at handang patayin sa gutom ang kanilang mga manggagawa para lamang makaungos at kumita sa panahong ito ng globalisasyon, tapos palalabasin pa ngayon ng gubyerno, na ang kapitalistang Amerikano, ang kapitalistang Hapon, ang kapitalistang Intsik, at kung sinu-sinong mga kapitalista, ay magtutulong-tulng ngayon para umunlad ang lahat at gumanda ang buhay ng ordinaryong mamamayan sa Asia Pacific! Mga kasama! Kung naniniwala si Ramos sa kahibangang ito, hibang na nga ang ating pangulo!

Sabi ng mga tagapalakpak ng APEC, bigyan daw natin ito ng tsansa, bigyan daw natin ng tsansa ang gubyerno. Kung buladas lang ang APEC, at hanggang buladas lang, hindi natin ito pag-aaksayahan ng panahon. Kung gusto lang magpasikat ni Ramos sa pandaigdigang entablado, walang problemang pagbigyan siya sa kanyang hilig na kumpetensyahin ang tabako ni Fidel Castro.

Ang problema, hindi simpleng buladas ang APEC na lilipas na lang na parang mabahong hangin matapos ang okasyon sa Subic. Hindi simpleng gusto lang magpasikat ni Ramos sa Subic na dapat ikarangal ng mga Pilipino kung susundin ang baluktot na konsepto ng patriyotismo na itinuturo sa atin ng gubyerno. Ni hindi ito usapin ng bantog na hospitalidad ng mga Pilipino dahil dadalawin ang ating bansa ng libu-libong dayuhang delegado.

Ang nakataya sa APEC ay ang kabuhayan at hanapbuhay ng manggagawang Pilipino, ang kinabukasan at kihihinatnan ng sambayanang Pilipino, at ang patuloy na pagkabusabos at paghihikahos ng masang anakpawis sa buong daigdig. Ito ang tunay na isyu sa APEC, ang tunay na epekto ng globalisasyon sa masang anakpawis.

ANG EPEKTO NG GLOBALISASYON

Sa walang tigil na daluyong ng propaganda ng gubyerno sa APEC, ano na ang ating narinig na direktang kabutihang idudulot nito sa masang anakpawis na tuwirang karugtong ng saligang patakaran ng APEC, ang patakaran ng liberalisasyon ng kalakalan at pamumuhunan?

Kapag liberalisado na ang kalakalan, magmumura daw ang mga produkto, kahit mga imported, at tataas ang kalidad dahil sa kompetisyon, at makikinabang raw dito ang ordinaryong mamimili. Kapag liberalisado na ang pamumuhunan, dadagsa raw sa Pilipinas ang mga dayuhang imbestor at maiibsan ang problema ng kawalang trabaho.

Walang sinasabi ang gubyerno sa masamang epekto ng liberalisasyon ng kalakalan at pamumuhunan para sa masang anakpawis, tungkol sa mas malaki at mas pundamental na katotohanan ng liberalisasyong ito na siyang pangunahing instrumento para sa pang-ekonomyang globalisasyon.

Hindi sinasabi ng gubyerno kung ano ang magiging epekto sa mga manggagawa at magbubukid, at sa ating lokal na industriya at agrikultura, kapag lubusan nang binuksan ang bansa sa dagsa ng mga dayuhang kalakal.

Hindi sinasabi ng gubyerno kung paano niya aakitin sa bansa magnegosyo ang mga dayuhang imbestor imbes na sa ibang bansa ng Asia Pacific at ano ang magiging epekto nito sa mga manggagawa at sa mga lokal na negosyante.

Para sa mga manggagawa, kaunting pagkukunot lang ng noo ay maiisip na natin kung ano ang magiging epekto nito, dahil katunayan, nararamdaman na natin ito na parang salot na lumalaganap sa ating hanay. At kung tutuusin, mga kasama, nagaganap na ito sa buong mundo, mismo sa US -- ang sinasabing pinakamayaman at pinakademokratikong bansa sa daigdig -- at dinidilubyo ng globalisasyon ang manggagawang Amerikano.

Ito'y ang pagbagsak ng tunay na halaga ng ating suweldo, ang pagbagsak ng labor standards, ang pagbagsak ng mga unyon na dulot lahat ng globalisasyon. Ito ang pangunahin at tunay na epekto ng globalisasyon na itinatago at binabalewala ng gubyerno.

Ano ang koneksyon ng liberalisasyon at globalisasyon sa ganitong pangyayari?

Para maakit ng Pilipinas ang mga dayuhang imbestor, hindi lang kailangang ibukaka ng bansa ang kanyang likas na yaman kundi gawing baratilyo ang ating lakas-paggawa. Kung hindi, baka sa ibang bansa sila mamuhunan kung saan mas mura ang paggawa, mas maraming oportunidad at mas istable ang kalagayan.

Kapag nagsimula nang dumagsa ang mga dayuhang kalakal, siguradong napakaraming kompanya ang mababangkrap at magsasara dahil hindi makalaban sa kompetisyon at ang magiging epekto nito ay pagdami ng walang trabaho habang maraming kapitalista ay kakamby na lang sa trading o kalakalan, magiging importer na lang ng mga yaring produkto.

Ang mga kompanya naman na mangangahas lumaban, ang siguradong diskarte nila, kasabay ng modernisasyon ng produksyon, ay magbabawas ito ng mga empleyado (downsizing) at gagawa ng iba't ibang diskarte para mapamura ang labor cost, gaya ng contractualization at casualization, samantalang pinaiigting ang produksyon at akumulasyon.

Kapag liberalisado na ang kalakalan at pamumuhunan sa buong mundo, iigting nang walang kasing-igting ang pandaigdigang kompetisyon ng mga kapitalista sa kanilang agawan sa pandaigdigang pamilihan. Ang kompetisyon ito ay hindi lamang pagalingan ng produkto, ito'y pamurahan ng magkakaribal na produkto.

At sa pandaigdigang kompetisyong ito ng kapital at kalakal, ano ang mapagpasya? Ito ay ang presyo ng paggawa, ang labor cost, sapagkat ang nagtatakda ng halaga ng mga kalakal ay ang paggawa at ang mapagpasyang salik sa akumulasyon ng kapital ay ang sobrang-paggawa sa anyo ng tubo.

Ito ang paliwanag kung bakit sa Pilipinas at sa buong daigdig ay bumabagsak ang halaga ng sweldo at mga benepisyo, kung bakit sa buong Pilipinas at sa buong daigdig ay bumabagsak ang labor standards, binabawi ang halos lahat ng pagsulong ng kilusang manggagawa sa nagdaang isang daang taon. Pero bakit pati ang mga unyon ay nawawasak, ang mga kasapian ng mga unyon sa napakaraming bansa ay bumabagsak?

Mga kasama, pagtatakhan pa ba natin ito?

Ang mga unyon ang nakikibaka para maitaas ang sweldo at maparami ang mga benepisyo ng mga manggagawa. Kung anuman ang mga labor standards na naaabot sa buong daigdig at sa bawat bansa, ito ay dahil sa kilusang unyon, at sa partikular, sa militanteng unyonismo.

Natural lamang na ang direksyon ng pangunahing dagok ng kapital ay walang iba kundi ang unyonismo sa paghahanap nito ng mas murang paggawa. Hindi ba't sa lahat ng "Regional Industrial Centers" ng gubyernong Ramos, ang patakaran nito ay "no union, no strike" para maakit ang lahat ng klase ng imbestor? Dahil ang unyonismo ay palakol sa lalamunan ng bawat kapitalista na walang ibang hangad kundi ang mas malaking tubo at walang ibang kinahihibangan kundi ang kapitalistang kompetisyon at akumulasyon.

Mga kasama! Gugunawin ng mundo ng kapital sa pamamagitan ng globalisasyon ang mundo ng unyonismo. Kung tayo'y magsasawalang-bahala at magsasawalang-kibo, magigising na lang tayong ginagapang ng contractualization at casualization ang ating hanay, binabayo ng retrenchment, ginigiling ng rotation, dinudurog ang unyon, inaalisan ng karapatang magwelga. Kapag hindi pa tayo gumalaw para pagkaisahin ang ating hanay, babawiin ng kapital ang lahat ng nagdaan at naipon nating mga tagumpay at ibabalik tayo sa panahong maghihintay na lamang tayo ng limos mula sa ating mga kapitalista kapag umaapaw na ang kanilang mga bulsa sa tubo. Maghihintay na lamang tayong "pumatak" ang benepisyong ipinapangako ng kanilang teoryang "trickle down".

Sa teoryang ito umiinog ang pangakong benepisyo ng globalisasyon. Kapag umasenso raw ang negosyo, aasenso rin daw tayo. Totoo ba ito mga kasama? Pagkarami-rami nang kapitalista ang nakita nating umasenso. Pero kinakitaan man lang ba natin ng totoong pag-asenso ang kanilang mga manggagawa kung di dahil sa unyonismo? Ilan daang taon na ang kapitalismo. Nang magsimula ang kapitalismo, isang kahig, isang tuka ang mga manggagawa. Hanggang ngayon, isang kahig, isang tuka pa rin tayo. Samantalang ang kapital, tumubo nang tumubo, lumago nang lumago, kinakamkam nang kinakamkam ang likhang yaman ng masang anakpawis sa buong mundo. Kung hindi ito totoo, paano nangyaring ang kabuuang ari-arian ng 358 na bilyonaryo sa mundo ay katumbas ng taunang kita ng 2.4 bilyon na tao sa buong daigdig? Ito ba ang "trickle down"?

Pasalamat raw tayo sa kapital sapagkat kung hindi dahil dito wala tayong trabaho, kung wala tayong trabaho, tayo'y magugutom, walang ipapakain sa ating mga pamilya. Ito ang pinakamasakit na kabalintunaan ng kapitalismo. Tayo ang bumubuhay sa ating mga kapitalista, tayo ang bumubuhay sa lipunan, sa ating pawis at lakas nagmumula ang likhang yaman ng daigdig. Pero paano nangyaring tyao na siyang bumubuhay sa lipunan at siyang lumilikha ng yaman, ay hindi mabubuhay kung wala ang kapital? Sapagkat inaari ng kapitalista ang ating ikabubuhay -- pag-aari nila ang mga pabrika, ang mga makina, ang hilaw na kalakal, ang mga kagamitan sa produksyon ng lipunan. Ang pagmamay-ari nilang ito sa mga kagamitan sa produksyon ng lipunan ang tinatawag na kapital. At dahil lamang dito -- dahil pag-aari nila ang ikabubuhay ng lipunan, dahil lamang sa konseptong ito ng pribadong pag-aari ng mga kagamitan sa produksyon ng lipunan -- at dahil wala tayong pag-aari bukod sa ating lakas-paggawa, nasa kanliang pagpapasya na kung tayo'y magugutom o hindi, kung mabubuhay o hindi ang ating mga pamilya.

Ito, mga kasama, ang kapitalistang sistema, ang sistema ng sahurang pang-aalipin -- alipin tayo ng sistemang ito ng pasweldo dahil kung hindi tayo mamasukan sa kapitalista, kung hindi natin ibebenta ang ating lakas-paggawa kapalit ng sweldo, ng karampot na sweldo, tayo at ang ating mga pamilya ay mamamatay sa gutom. Ito, mga kasama, ang sistemang kinakatawan ng globalisasyon, ang sistema ng sahurang pang-aalipin na sa ilalim ng globalisasyon ay gusto pang barating ang ating sweldo, gustong baratin ang ating pagpapaalipin.

Mayoong bang alternatiba sa globalisasyon? Ang alternatibang ito ay di matatagpuan sa balangkas ng kapitalismo, sa balangkas ng patuloy na paghahari ng kapital sa paggawa. Sa loob ng balangkas ng sistemang kapitalista, ang tanging magaawa natin ay pagandahin ang kondisyon ng ating pagpapaalipin, dekorasyunan ng mga benepisyo, pataasin ang preyso ng ating pagpapaalipin, ngunit alipin pa rin tayo ng kapangyarihan ng kapital. Hanggang dito na lamang ang nagagawa ng unyonismo. Mapait mang aminin, masakit man sabihin, ang CBA ay negosasyon lamang sa terms and conditions ng ating pagpapaalipin sa kapital.

Ngunit kailangan natin ang unyon, kailangan natin ang unyonismo. Kailangan natin ito hindi lamang para labanan ang sukdulang pang-aalipin ng kapital. Kailangan natin ito, higit sa lahat, para bawiin ang ating dignidad, matutong makibaka, matutong magkaisa hanggang sa mabuo natin ang kapasyahang lampasan ang limitasyon ng unyonismo at yakapin ang pangangailangan ng makauring pagkakaisa, ang pagkakaisa ng lahat ng manggagawa saan mang linya ng industriya, para wakasan ang mapagsamantalang lipunang di makatarungan at di makatao.

Ano ang lipunang makatarungan at makatao? Ito ay isang lipunang ang mga instrumento sa produksyon ng lipunan -- ang lupa, ang pabrika, ang mga makina, ang mga hilaw na materyales -- ay hindi inaari ng iilan para gamiting instrumento ng pagsasamantala sa nakararami. Sa bawat pabrika, hindi maaring sabihin ng isang manggagawa na gawa niya ang isang produkto dahil nagdaan ang produktong ito sa kamay ng iba't ibang manggagawa, sa loob at labas ng kanyang pabrika. Ang produksyon sa ilalim ng kapitalismo ay produksyon ng buong lipunan, sosyalisadong produksyon. Hindi maaring sabihin ng isang manggagawa na siya lang ang may gawa ng isang produkto dahil ginawa ito ng maraming manggagawa. Pero mayroong isang tao na may pribilehiyo na sabihing kanya, pag-aari niya ang produktong ito na gawa ng maraming tao -- ang taong ito ay ang kapitalista.

Sosyalisado ang produksyon, pero pribado ang pagmamay-ari sa produkto ng lipunan -- ito ang kapitalismo. At sa ilalim ng globalisasyon, hindi na lang sosyalisado ang produksyon kundi internasyunalisado na ang proseso ng produksyon. Masasabi na nating produkto ng sangkatauhan ang produkto ng globalisasyon. Pero nananatili pa ring pag-aari ng mga may-ari ng kapital, pag-aari ng iilan ang pinagpaguran ng masang anakpawis sa buong daigdig. Ang kulang na lang ay ariin at pakinabanang ng sangkatauhan ang pinagpaguran ng sangkatauhan. Ito ang tunay at tanging globalisasyon na maari nating itaguyod. Ito ang sosyalismo.

Call center workers demand reforms in BPO industry

Press Release

January 15, 2014

Inter-Call Center Association of Workers (ICCAW)

Amidst the closure of a BPO company in Cebu City, an association of call center workers today demanded reforms in the industry to protect labor rights. Rosie Hong of the Inter-Call Center Association of Workers (ICCAW) declared that “We are for a stable BPO industry so that we can have regular jobs that provide decent salaries and benefits but this cannot happen if the requirements and criteria for operating a call center company are so relaxed.”

Last Monday some one hundred employees of Leadamorphosis picketed their office building in downtown Cebu in protest at illegal closure and non-payment of salaries. Workers then trooped to the Department of Labor and Employment (DOLE) and the National Labor Relations Commission (NLRC) to file cases against management.

Tomorrow ICCAW will attend an industrial tripartite council meeting together with representatives of the DOLE and BPO employers to demand a swift resolution to the Leadamorphosis labor dispute.

Hong averred “ICCAW is in solidarity with our brothers and sisters in Leadamorphosis. We are enraged that a call center company closes down then runs away from its obligations. We attribute this problem due to lack of strong state regulation in BPO industry. For a start, we demand that BPO companies be required to post cash bonds equivalent to one month of salaries and benefits of its total workforce.”

The bond requirement was proposed but was not enacted at the height of the hasty shutdown of another the Cebu City-based BPO company called Direct Access that left some 600 employees with unpaid wages, commissions, overtime pay and separation benefits.

A priority agenda of ICCAW is stricter government regulation of the BPO industry. It is proposing guidelines on requirements to set up call centers must be put in place and strictly implemented. This will reduce fly by night centers that are not financially equipped to run the business and does not respect labor rights, according to the group.

“We want a BPO company to be a better place to work with but if the occupational health of employees are compromised this industry will instead be a time bomb just waiting to explode. ICCAW aim to be a voice and advocate for call center and BPO workers so that the 600,000 employees in the industry who are entirely unorganized can enjoy protection,” Hong insisted.

ICCAW is also calling for industry-wide standards for wages, benefits and entitlements that must be well above the minimum mandated by law and commensurate to the profitable dollar-earning nature of the call center industry.

Fact Sheet: DirectAccess Corporation (DAC) in Cebu

Direct Access workers assembly at Cebu City public library

Rampant Labor Standard Violations

1.      DirectAccess Corporation – a BPO (Business Process Outsourcing) or in layman’s term “Call Center” which is a corporation owned by several Filipinos through with the main support of the foreign company in Salt Lake City, Utah namely “Revocalize”. The way DAC operates is considered as a telemarketing company because it solicits interest of customers from different states in America with the product/services we have. There are non-voice accounts and voice accounts. Either voice or non-voice agents, both are required to provide leads daily to its client and every lead DAC will produce it is always convertible into specific amount of dollars. Roland del Rosario is one of the owners of DirectAccess Corporation. While Jeffry Newman is the COO/Chief Operating Officer of DirectAccess and the bosses of Mr. Newman are Ben George-President and Jody Rokstool-CEO of Revocalize in Utah.

  

·        Employees were not informed ahead of time that the company will undergo temporary closure last July 30, 2012.

·        Employees did not received the ff:

A.     Total overtime pay including RDOT or rest day OT from June20-July5, 2012 cutoff which was scheduled to be released on the 15^th of July. But then Mr. Newman appealed and announced that instead it will be paid out on the 23^rd of July or within that week but still unpaid.

B.     Basic pay, allowance and cash incentives as well as the overtime pays covering the 16-day working period (July 6-20) and from July 21-30,2012.

·        Government benefits deducted from the salary that were not completely remitted which includes the following:
a. tax remittances
b. Social Security System (SSS)
c. PAG IBIG
d. PhilHealth

·        Leave credits convertible to cash

·        Separation pay

·   Money claims total PhP 6.4 million for 638 employees left jobless

Heads and their Designations:

Ben George-President, Revocalize

Jody Rokstool-CE0, Revocalize

Jeffry Newman- COO/chief operating officer

Roland del Rosario- IT Manager

Atty Beryl Dyesabelle- company lawyer

From Zylun Staffing to DirectAccess -transfer- September 1, 2011.

Mr. Kit Quiseo- HR Head of Zylun

Started cutting down benefits July 15, 2012-July31,2012.

Why shutdown: company declared temporary closure due to bankrupty.

Why not losing: DAC has multiple clients and campaign/accounts that were running.